ღღ... عشق ابدي منღღ

از صدایم اشک می بارد

آه من تنهاترین، تنهای این دنیام

هیچ یاری، مهربانی، هیچ همدردی

نیست حتی سایه ای اینجا

قلب من عمریست بغضش را فروخورده

اشک های تلخ من هم سخت، تکراریست

هستم اما از تهی هم نیست تر، گویا

بودنم همرنگ مرگی ممتد و جاریست

به چه می خندی تو؟

 نمی دانم چرا امشب دل نیلوفری پژمرد
چرا پروانه عشقی درون پیله اش افسرد
نمی دانم چرا عاشق نباید شادمان باشد
چرا بی خانه و تنها چرا بی همزبان باشد
نمی دانم کدامین دل برایم تنگ می گردد
به دنبال مزار من کدامین چشم می گردد
نمی دانم کجا این دل به مسلخ برده خواهد شد
کجا آوازه دردم زخاطر برده خواهد شد!

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهیه اما معنیش رو

شاید سالها طول بکشه تا بفهمی ...

تو این کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه

کردن هر کدومش دل شیر می خواد

تنهایی ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا امیدی ،

شکنجه روحی ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا,هق

هق شبونه, افسردگی ، پشیمونی، بی خبری و

دلواپسی و ...

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی

راحت به زبون میاد و خیلی راحت روی کاغذ نوشته

میشه باید زجر و سختی هایی رو تحمل کرد تا  

معنی شون رو فهمید و درست درک شون کرد !!!

ميميرم که تا ابد قلب تو اروم بگيره

ساعت ۶ غروبب بود پسرک تازه از سر کار اومده بود/ موبایلش زنگ خورد… با دیدن شماره ذوق زده شد آدلینا دوست دخترش بود/قرار گذاشته بودن با هم ازدواج کنن… تلفنشو جواب داد صدای آدلینا میلرزید بدون سلام بهش گفت ساعت ۹/۳۰ پارک باش(همون جایی که اولین بار همدیگرو دیده بودن) پسره خیلی متعجب بود رفت خونه لباساشو عوض کرد ساعتو نگاه کرد هنوز ساعت ۷ بود خیلی دلش گرفت / باید انتظار میکشید بلاخره عقربه ها ساعت ۹ رونشون دادن آماده شد که بره وسطای را خواست یه شاخه نرگس بگیره اما این کارو نکرد چون آدلینا از این کار متنفر بود اون می گفت اینا همش دوروغه پسرک هم چون میدونست آدلینا از دوروغ بدش میاد گل نگرفت… ساعت ۹/۴۵ رسید/ آدلینا روی صندلی صورتی نشسته بود پارک خیلی خلوت بود کلاغ ها پیداشون نبود انگار یکی اونجارو طلسم کرده بود پسرک خواست اونو غافلگیر کنه/اما وقتی دخترک رو دید متعجب شد چون تو دست آدلینا تموم هدیه هاشو دید…

همه ی هدیه هایی که پسرک واسش خریده بود پسرک همه چی رو متوجه شد پاهاش سست شده بود نمیتوست حرفی بزنه که دختره لباشو تکون داد کلماتو پشت سر هم شلیک کرد همه ی کلمات تو قلب پسرک فرو رفت/پسر از میان حرف های دختره کلماتی رو متوجه شد… ادلینا میگفت منو فراموش کن… اشک پسرک تمام طول بدنش رو طی کرد/به چشماش رسید/پسرک خواست اجازه ی رهایی به اشکاش بده… اما به یاد حرف های آدلینا افتاد/ اون گفته بود هیچوقت به خاطرش گریه نکنه چون طاقت دیدن اشک های اونو نداره/پسرک داشت دیوونه میشد… دهانشو باز کرد کلماتو شکسته به کار برد/از میان کلماتش میشد فهمید منظورش چیه… به دخترک میگفت تو حتی گریه کردن رو از من گرفتی… بغضشو بلعید / با صدایی لرزان که آثار تنفر درش بیداد می کرد گفت: آدلینا چرا باید تورو فراموش کنم؟؟؟؟!!!! آدلینا خیلی آروم گفت:چون دوستت دارم عزیزم… پسرک صدای کلاغ هارو شنید/چند تا کلاغ شوم داشتن به سمتشون میومدن/پسرک ترسیده بود… نمیخواست بعد از رسیدن کلاغ ها اونجه باشه/پاهاش سست شده بود خون تو رگاش جریان نداشت/دخترک با صدای بلند قهقهه می زد… پسرک از توی جیب پالتوش یه کاتر مشکی بیرون آورد/می خواست همنشینی تیغ رو با رگاش احساس کنه آخه خیلی واسه خون دلتنگ شده بود/تیغ رو روی رگ گردنش گذاشت… با تمام وجود رگ گردنشو لمس کرد/خون سردشو روی گردنش حس کرد… اولش درد … سوزش… و سپس مرگ… کلاغ ها با دیدن این صحنه ترسیدند/شروع کردن به صروصدا کردن… دخترک پیش خودش گفت اگه منو دوست داشت خودشو نمیکشت… خون پسرک جوشید و جوشید/آن قدر جوشید که آدلینا رو بلعید/کلاغ ها پریشان بودن… دیگه راهی واسه فرار اونا هم وجود نداشت… پارک غرق در خون پسرک شده بود/کلاغ ها نا امید شده بودند… دیگه هیچ راه فراری نبود پسرک داشت انتقامشو می گرفت/کلاغ ها با خون پسرک مخلوط شدن… صدایی آشنا به گوش می رسید/صدایی که می گفت:مدتی است که به خون تشنه بودم… اما حالا سیراب شدم… این صدا صدای عشق بود…

آخ یکی بود یکی نبود

یه عاشقی بود که یه روز

بهت میگفت دوست داره

آخ که دوست داره هنوز

   ***

دلم یه دیوونه شده

واست یه جا داره هنوز

از دل دیوونه نترس

آخ که دوست داره هنوز

   ***

شب که میشه به عشق تو

غزل غزل صدا میشم

ترانه خون قصه ی تموم عاشقا میشم

   *** 

گفتی که با وفا بشم

سهم من از وفا تویی

سهم من از خودم تویی

سهم من از خدا تویی

     ***

گفتی که دلتنگی نکن

آخ مگه میشه نازنین؟

حال پریشون منو

ندیدی و بیا ببین

   ***  

شب که میشه به عشق تو

غزل غزل صدا میشم

ترانه خون قصه ی تموم عاشقا میشم...

    ***

خیلی وقتا حضور یه نفر رو در کنار خودم حس می کنم حتی سایه ی تیره و تارش رو می بینم که حرکت می کنه وقتی سرم رو برمی گردونم ... هیچی نیست شاید روح خسته خودمه که چشمش رو از من برنمی داره

بعضی وقتا دلم می گیره . دوست دارم گریه کنم . اونقدر که آروم بشم . بعضی وقتا هم اصلا نمی تونم گریه کنم . دلم اونقدر گرفته که حتی نمی تونم گریه کنم . اون وقته که احساس می کنم هر ثانیه به اندازه یک ساعت از عمرم می گذره . ولی دیگه برام اهمیت نداره

یه شب زمستونی دیگه
میرم کنار پنجره و یه سیگار روشن می کنم
خیره میشم به بارش برف
نگاهم با دوردست ها گره می خوره
برمی گردم به گذشته های دور
ای کاش الان پیشم بود
یه آرزوی محال

و آن روز که رفتی یاسها مردند

و برگهای خزان زده ی عمر یک یک افتادند

و قلب من کنار بوته ی یاسها پژمرد

و قلب تنهایم دوباره پرپر شد...

هوای ابری شهر در نگاه من خفته ست

و سیل غم و درد قلب تنها را

دوباره آزرده ست

صدا من امروز از عمیق ترین جایه این سینه ست

فغان و ناله و درد

سرود من مرده ست

و یار من انگار

چقدر آسوده ست

از این جدایی ها ز بی وفایی ها

خدا کند دل او همچو آسمان قشنگ

همیشه آبی باد...

خدا کند دل او همچو نام زیبایش

همیشه رنگین باد...!

چند وقتیست کار ها تکراریست

روز و شبها از محبت خالیست

تیک و تاک ساعت دیواریست

از ازل تا به ابد تنهایست

قسمت این دل من حیرانیست

عاشق و شیفته ی تو شد

عاشقی ،شیفتگی رسوایست

دل من گرچه باز تنها زیست

لحظه هایم چون سکوت اجباریست

تاريخ  ، يك كتاب ِ قديمي ست كه در آن
از زخم هاي كهنه ي من ياد مي شود

از من گرفت دخترِ ِخان هرچه داشتم
تا كي به اهل  ِ دهكده بيداد مي شود؟

خاتون! به رودخانه ي قصرت سري بزن
موسي  ، دل  ِ من  است كه نوزاد مي شود

اين مرد ِ خسته  ، همسفر ِ باد مي شود

اي ابروان  ِوحشــي  ِتو لشكر ِ مغول!‏
پس كي دل  ِ خراب ِ من  ، آباد مي شود؟

در تو هزار مزرعه  ،  خشخاش ِ  تازه استآدم به چشـــــــــــــم هاي تو معتاد مي شود 

از طرف دوست گلم: نسيم

پاییز را دوست دارم...

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش

بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش

 بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی

بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها

بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش

 بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام

بخاطر پیاده روی های شبانه ام

           بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر اشک های بی صدایم

بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام

بخاطر معصومیت کودکی ام

بخاطر نشاط نوجوانی ام

بخاطر تنهایی جوانی ام

بخاطر اولین نفس هایم

بخاطر اولین گریه هایم

بخاطر اولین خنده هایم

بخاطر دوباره متولد شدن

بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر

بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه

بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه

بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش

پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز

و من عاشقانه پاییز را دوست دارم...

خوب که به اطراف نگاه می کنیم می بینیم مدت هاست که از خیلی چیز ها و خیلی آدمهای دیگر جداییم بی آنکه بدانیم .

جدایی همین است

اینکه با تو باشم و با من باشی  و باهم نباشیم

جدایی همین است

اینکه یک خانه ما را در بر گیرد

اما یک ستاره ما را در خود جای ندهد

جدایی همین است

اینکه قلبم اتاقی باشد

خاموش کننده صداها با دیوارهای مضاعف

و تو آن را به چشم نبینی

جدایی همین است

اینکه در درون جسمت تورا جستجو کنم

وآوایت را در درون سخنانت جستجو کنم

و ضربان نبضت را در میان دستت جستجو کنم

جدایی همین است